Het feest gaat beginnen, de correspondenten zijn binnen…

Ze zijn erbij..bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. Bas, Gert-Jan, Mieke en Sarah zijn van vrijdag 31 oktober t/m donderdag 6 november in Richmond (Virginia). De standplaats om verslag te doen van het grootste mediaspektakel van het jaar.

De komende dagen worden druk, hectisch, stressvol, spannend, genieten, jezelf verbazen maar vooral…erg leerzaam. Klinkt heel leuk allemaal,maar er komt bij het plannen van zo’n onderneming nog het nodige kijken, daarom: een kijkje in de keuken van de correspondenten.

Donderdagnacht: Om kwart voor twee is de wekker blijkbaar gegaan…doorheen geslapen…alsnog om tien voor twee wakker geworden door een sms van een vriendin die iedereen veel plezier wenst. Een sms die tegelijkertijd als wekker dient..gelukkig. Het gaat nu echt beginnen. 

De correspondenten verzamelen om drie uur ‘s nachts op het Centraal Station in Tilburg.. iedereen met kleine oogjes..en niet eens van de drank. Om vijf uur ‘s nachts komen we aan op Schiphol. Top..inchecken en ontbijten dan maar. Leverde geen problemen op.

De vroegte wel..het wachten..lang wachten. Waarop..op een vlucht die lang duurt en die ons nog niet eens op de plaats van bestemming gaat brengen. Er gaan geen vluchten direct vanuit Amsterdam naar Richmond, overgestapt moet er worden, en wel in New York.

We bereiden ons voor op een lange rij wachtenden bij de gate voor de vlucht naar New York. Dat blijkt mee te vallen…het duurt echter wel lang, want iedereen wordt geinterviewd, de rollen worden omgedraaid: de journalist wordt de geinterviewde..het heeft iets ongemakkelijks. Het wordt allemaal nog ongemakkelijker wanneer blijkt dat alle correspondenten ‘gewoon’ langs het metaaldetectie poortje kunnen lopen, op een iemand na: Radiocorrespondent Bas…met ongeschoren kop ziet ie er misschien toch te gevaarlijk uit om zomaar het vliegtuig in te laten stappen. “Vliegt u alleen, wilt u uw schoenen even uit doen, we maken uw tassen even open” en meer van dit soort opmerkingen vallen de correspondent ten deel..de beveiligingsmensen doen ook maar hun werk natuurlijk, maar toch…voelt weer ongemakkelijk.

De vlucht zelf verloopt prima voor de correspondenten: 9 uur vliegen, 5 toiletbezoeken, 5 geluisterde cd’s, 1 gelezen boek en 2 bekeken films later landen de correspondenten in New York. Overstappen dus..maar niet voordat een van de correspondenten opnieuw wordt gevraagd zich half uit te kleden (tip: doe nooit all-stars aan op reisdagen, het kost je veel tijd..echt waar) en een andere correspondent wordt gevraagd haar tas uit te pakken. Het lijkt een ware sport te zijn voor de beveiligingsmensen om ons correspondenten het leven zuur te maken. Ook wordt de radio-apparatuur door drie ernstig kijkende beveiligingskoppen onderzocht…dan mag de recorder toch ‘The land of the free’ in.

Vervolgens…wachten, wachten en nog eens wachten. De correspondenten hebben het gehad, zijn kapot, gaar, doodmoe. De een grapt wat over schoenen die ‘ie nooit meer aandoet op een vliegveld, de ander staart wat sloom voor zich uit. Maar het algehele gevoel: Mag het licht uit…slapen moeten we.

Slapen doen we echter niet..er moet nog naar Richmond gevlogen worden. Zo gezegd, zo gedaan. Die vlucht verliep snel en zonder problemen. Binnen een uur waren ze op de plaats waar ze moesten zijn: Richmond.

Vervolgens moest er een auto gehuurd…of toch maar niet, of toch maar wel, of niet, of wel…uiteindelijk bleek het niet haalbaar. De correspondent die het budget beheert, beschikt niet over een geldig rijbewijs, de overige correspondenten wel, maar die beschikten weer niet over voldoende geld. Kortom: taxi..en de dag erna regelt het viertal alsnog de huurauto. Want dat is wel nodig..na naar het hotel te zijn gereden met de taxi vallen de correspondenten bijna om van vermoeidheid.

Er moet echter nog wel gegeten worden. Dat gebeurt, en dat gebeurt op letterlijk grootse wijze…De correspondenten hadden al wel verhalen gehoord over grote porties voedsel en drank in Amerika, maar ze waren overweldigd door de hoeveelheid vettigheid en grote porties voer dat hun voorgeschoteld werd. Uitspraken als: “Ik kan niet meer” “Dit is toch niet normaal” en, “Ohnee daar komen ze weer van alles brengen, alsjeblieft niet zeg” waren dan ook geregeld te horen aan tafel.

Na afloop liepen zij weer terug richting het hotel, waar zij plannen maakten voor de komende dagen. Die moeten gaan leiden tot een geweldige ervaring voor de correspondenten, voor de bezoekers van de verkiezingsnacht op 4 november en last but not least: voor alle Amerikanen die bedoeld of onbedoeld een fantastische bijdrage gaan leveren aan ons grootste mediaspektakel so far.

 

De dingen die de correspondenten tot nu toe al zijn opgevallen in Amerika:

- Als Amerikaan hoor je er niet bij wanneer je niet overdreven vriendelijk bent

- Wanneer hebben ze een stoep langs een gewone doorlopende weg afgeschaft?

- Veel Amerikanen zijn potentiele journalisten…ze zijn erg nieuwsgierig…wanneer ze doorhebben dat je niet uit hun land komt

- Het is wachten tot het eerste kind wordt geboren in Amerika met de naam ‘Obesitas’…de correspondenten vinden het niet vreemd dat er een ‘paar’ Amerikanen met overgewicht kampen.